من و اژدهای سه سر

آنوقت‏ها که جوان‏تر بودم، وقتی هنوز قاطی دنیا و کار و بار تحصیل نشده بودم، همیشه با خودم فکر می‏کردم که یک پتانسیل عجیبی برای رشد در وجودم دارم. حس بازیکنی را داشتم که توی رختکن نشسته و قرار است به میدان برود. از آنجاییکه شناختم از دنیای بیرون خیلی محدود و ضعیف بود؛ یک حس خوبی داشتم. فکر می‏کردم آینده متعلق به من است. اصولاً چون بدبختی‏ها را درک نمی‏کردم، خوشبخت بودم. همه چیز داشتم، چون از نداشته‏هایم آگاه نبودم. آن وقت‏ها به لحاظ شخصیتی با الان زیاد تفاوتی نداشتم. نه زیادی شلوغ بودم نه خیلی خجالتی. نه خیلی باهوش نه خیلی احمق. نه خیلی فعال نه خیلی تنبل. خلاصه اینکه یک بچه خیلی معمولی بودم. دنیا برایم جذاب بود. زیاد کتاب می‏خواندم. کتاب محبوبم داستان "رستم و دیو سپید" بود. خیال پردازی‏های خاص خودم را داشتم، ولی زیاد هم رویایی نبودم.  از همه مهمتر اینکه راجع به آینده‏ام زیاد فکر می‏کردم.

یادم هست یکبار که با مادربزرگم تنها بودم، از آنجا که شنیده بودم آدم باید از تجربیات بزرگترهایش استفاده کند، کلی فکر کردم و آخرسر برگشتم پرسیدم: مامان جان! میشه یه سوالی بپرسم؟
گفت بپرس رودوم (به معنای عزیزم در گویش بختیاری)
کمی مکث کردم و گفتم شما عجیب‏ترین چیزی که توی زندگیتون دیدین چی بوده؟
با تعجب سرو پایم را برانداز کرد و گفت: هیچی!

یکهو دست و پایم شل شد. این پیرزن برای من مظهر دنیادیدگی بود. حس کسی را پیدا کرده بودم که بلیط بدست سر صف سینما ایستاده و حالا از کسی که دارد از سالن بیرون می‏آید می‏شنود که فیلم بیخود و کسل کننده بوده! حسابی وا رفتم. چند لحظه بعد دوباره با ناامیدی پرسیدم یعنی هیچی ِ هیچی؟!
همینجوری که داشت به گلدان‏هایش ور میرفت گفت نه. دنیا که چیز عجیبی نیست! این را که گفت انگار یک سطل آب یخ ریخته باشند سر من. یک لحظه انگار همه انگیزه‏ام برای شروع زندگی را از دست دادم. فکر کنم این حس را از نگاهم خواند که زود حرفش را تصحیح کرد:
بچه که بودم با خواهرم رفتم از سر چشمه آب بیارم؛ یه اژدها دیدم!
اژدها؟!!
آره اژدها.به این بزرگی بود. سه تا سر داشت و از دهنش آتیش درمیومد. میخواست ما رو بخوره. ما فرار کردیم رفتیم بالا پشتبون، آقام خدا بیامرز رفت و با بیل کشتش!
یعنی اژدهای سه سر رو کشت؟؟
آره آقام خیلی قوی بود.
اه ه ه ه ه .... !!!

من این داستان عجیب و غریب را تا همین چند سال پیش باور داشتم. اتفاقاً برای خیلی‏ها هم تعریفش می‏کردم. اگر کسی می‏گفت سر کارت گذاشته‏اند، خیلی قاطع می‏گفتم که نخیر! عین حقیقت است. دلایلش هم اینکه اولاً من تا امروز یک کلمه دروغ از مادر بزرگم نشنیده‏ام، ثانیاً دلیلی ندارد که بزرگ فامیل به من ِ ده-دوازده ساله دروغ بگوید!
نمیدانم دقیقاً کِی بود، ولی بالاخره یک وقتی رسید که یکهو دوزاری‏ام افتاد که همه این داستان دروغ بوده. حالا شاید عنوان "دروغ" زیاد مناسب این گفتگوی نوه و مادر بزرگ نباشد... احتمالاً بهتر است بگوییم افسانه یا داستان! اما هرچه که بود، من "باورش" کردم. احمقانه بنظر می رسد اما همین دروغ ساده مادر بزرگ مدت‏ها به من امید به زندگی داد. نه اینکه منتظر دیدن اژدها باشم‏ها، نه. همین "افسانه گونه" بودن زندگی امیدوارم می‏کرد. برای من که کتاب محبوبم شاهنامه بود، این نکته که هنوز در دنیا اژدها هست، مترادف بود با اینکه دیو و پری و سیمرغ هم هست. پس لابد رستم و سهرابی هم هست! اگر می‏شود اژدهای سه سر را با بیل کشت، یعنی هر مشکلی را میشود حل کرد، هیچ کاری نشد ندارد.

حالا همه این عقاید از دست رفته. بقول معروف شده‏اند نوستالوژی. من امروز دربدر دنبال یکی می‏گردم که یکی از این دروغ‏ها بگوید. یکی از همین دروغ‏هایی که به آدم امید به زندگی می‏دهد. البته آدم دروغگو زیاد هست، مشکل از من است که سادگی‏ام را از دست داده‏ام.

• این بخش موزیک وبلاگ هم با ترانه‏ای از AaRON بنام Lili  بروز شد. اگر دانلود کردید لطفاً بنویسید که دوستش داشتید یا نه.
• نقد کوتاهی بر این پست در سایت خبری تحلیلی فرارو