غول چراغ جادو، خودم هستم

آرزو برای من یک واژه نوستالوژیکه. زمانی بود که من هم مث همه بچه‏های دیگه مینشستم و ساعت‏ها به آرزوهام فکر میکردم. نمیدونم الان دنیای بچه‏ها عوض شده یا نه، ولی اون زمونها انگار مد بود که همه بچه‏ها آرزویی داشته باشن. آرزوهایی که لزوماً باید یک چند ده سالی میگذشت تا رنگ واقعیت بگیرن. شاید از همون وقتا من و تو، عادت کردیم همه چیز رو خارق‏العاده بخوایم. انقدر به آرزوهامون پر و بال میدادیم که دیگه ساختنشون از عهده خودمون خارج بشه و برای بدست اوردنشون دست به دامن عالم غیب و جن و پری و فرشته بشیم. اگه من و تو بلد بودیم درست آرزو کنیم، باور کن کمتر بدبختی میکشیدیم. کمتر آویزون این امام و اون امامزاده میشدیم. کمتر دپرس میشدیم و خیلی بیشتر از این شاد بودیم... بگذریم.
داشتم از آرزوها میگفتم. یکی از متداول‏ترین آرزوهای اون زمان همین بود که مینشستیم دور هم و درباره شغل آینده‏مون خیال پردازی می‏کردیم. از دخترها خبر ندارم، ولی توی جمع پسرونه، تا جایی که یادم هست نود درصد میخواستن خلبان بشن. از اون ده درصد باقی مونده یک عده میخواستن دکتر بشن، بقیه هم پلیس و یا مهندس. حالا شما ببینید که با احتساب تعداد خلبان‏ها و دکترهای واقعی جامعه، همین الان ما چه تعداد آدم بزرگ داریم که به اولین آرمان زندگیشون نرسیدن! اینا همش عواقب داره. حالا من وارد بحث عواقبش نمیشم. فقط میخوام بگم آدم باید بیشتر حواسش به آرزوهاش باشه. شاید اونطور که از قدیم گفتن آرزو بر جوانان عیب نباشه، ولی قطعاً پروروندن آرزوهای محال یا خیلی دور از دسترس برای خودت و بقیه، میتونه مخرب باشه.

حالا من، بعد از مدتها دارم داشتن ِ آرزوهای واقعی رو تمرین میکنم. این روزها من به خودم دخیل میبندم. یک چیزهایی رو نذر خودم میکنم. حاجت هم میگیرم، خیلی زیاد. خیلی بیشتر از هر امامزاده‏ای که فکرش را بکنید. اصولاً برآورده شدن آرزو یک فرمول ساده داره. اون هم اینه که که اولاً آرزو معقول باشه، ثانیاً مرجعی که آرزو را پیشش میبرید، توانایی و قدرت برآورده کردنش (و البته میل به این کار رو هم) داشته باشه. مثال زنده‏اش اینکه اگر همین الان ازم بپرسید که بزرگترین آرزوم چیه، فوری میگم اینه که توی یکی از همین جنگل شمال چادر بزنم و بشینم پای آتیش سوسیس کباب کنم. بعدش هم دراز بکشم دم ِ چادر و به صدای جنگل گوش بدم. همین. الان آرزوم فقط همینه. بزودی هم برآورده میشه.
من امروز در حد توانایی و قدرت خودم آرزو میکنم. یاد گرفتم که به خودم دخیل ببندم و از خودم حاجت بخوام. برای قدرت‏های خودم خیالبافی نمی‏کنم، من محدودیت‏های خودم رو درک میکنم. گاهی هم میشینم و خودم رو متقاعد میکنم که عزیزِ من، به فلان دلایل، این آرزو امکان نداره برآورده بشه.

میخواستم بگم من غول چراغ آرزوهای خودم هستم که گاهی بدون اینکه بقیه بخوان، آرزوهای کوچیک اونها رو هم برآورده میکنم. آرزوهایی مثل خریدن یه مداد خوشکل برای بچه همسایه، یه شاخه گل برای مامان، یه جمله محبت آمیز به کسی که دوست داره بشنوه، یا یه فال ِ حافظ که پشت چراغ قرمز از دختر هشت ساله‏ای میخرم.

خلاصه اینکه اینروزها من آرزو میکنم و خودم برآورده‏شون میکنم. شما هم خوشحال باشید که از نفرات ایستاده در صف برآورده شدن آرزوها در محضر خدا، یکی کم شد.

پیشنهاد: این موزیکی که در ستون سمت  راست و زیر عنوان "موزیک ماه" قرار گرفته، ارزش دانلود و بارها شنیدن رو داره.