روزمره‏های حاجی

هرچیزی یه دورانی داره. یه تاریخ مصرفی داره. یه حد و اندازه‏ای داره. یه دوران شروع و فراز فرودی داره. توی یه دوره زمانی با یه چیزی خیلی خوشحالی، یه کسی رو خیلی دوست داری، یه غذایی رو خیلی با اشتها میخوری، ولی بعدش به مرور عوض میشه. حتی ممکنه یه روزی برسه که حاضر نباشی چیزی رو که یه دوره‏ای اونقدر باهاش حال میکردی، حتی برای یه لحظه دیگه تکرار بشه. مثلاً خود من! یادم هست یه زمانی عاشق فوتبال بودم. اون هم نه فوتبال آلمان و انگلیس و ایتالیا، عاشق همین فوتبال آب دوغ خیاری کشور خودمون بودم. اون وقت‏ها یکی از افتخاراتم این بود که با جواد زرینچه همسایه بودیم و یکی از افتخارات زندگیم این بود که یک شب که سرکوچه وایساده بودم "آقا جواد" باهام سلام علیک کرده بود و بهم سفارش کرده بود که هوای دوتابچه‏هاش رو داشه باشم. حتی یه شب که واسه خرید رفته بودم بقالی، از دیدن علیرضا اکبرپور نزدیک بود ذوق مرگ بشم. اون هم وقتی که یکسال بود فوتبالش تموم شده بود و یه پاش هم میلنگید. از بازیکن‏های استقلال و پرسپولیس گرفته تا بوقچی‏های تراکتورسازی تبریز و توپ جمع‏کن‏های صنعت نفت، همه رو به اسم کوچیک میشناختم. البته یه وقتهایی هم برای اینکه از بچه‏های محل عقب نمونم مینشستم فوتبال‏های خارجی رو میدیدم و اسم بازیکن‏ها رو حفظ می‏کردم که فرداش بتونم تو بحث دوستام شرکت کنم. حتی یه بار با یه اسپری مشکی، کلمه FIGOرو روی دیوار مرمر همسایه نوشتم.اون هم با ابعادی تقریباً به اندازه قد خودم. اون وقت‏ها هرشب تا ساعت یک و دو توی کوچه بغل چارتا نوجون مث خودم میموندم و چرت و پرت میگفتیم و میخندیدیم اون هم با دمپایی و بعضاً پیژامه. دویس تومن میدادیم تخمه میخریدیم و همینطوری که صدای چلق و چولوق تخمه شکستنمون کوچه رو ورمیداشت ملت رو دست مینداختیم.
یکی دو سال بعدش بواسطه یک سری ارتباطات، دوز مذهب خونم زد بالا. انقدر بالا که یکبار نزدیک بود بخاطر یک جوک در رابطه با "ابولفظل"، یکی از دوست‏هام رو بکشم. بله. باورتون بشه یا نه، همین منی که الان برای نگه داشتن اعتقادم به "خدا" با خودم کلنجار میرم، یه زمانی تا خرخره توی عقاید مذهبی بودم. انگشتر "شرف شمس" مینداختم و نماز اول وقتم ترک نمیشد. به هر مناسبت عذاداری و کوفت و زهرمار دیگه لباس مشکی گشاد میپوشیدم و وقتی جلوی در امامزاده صالح می‏ایستادم مو به تنم سیخ میشد. برای این امام و اون امامزاده نذر می‏کردم و با پای چپ میرفتم تو مستراح.
چند سال بعد از این، دقیقاً نقطه روبروی این قضیه قرار گرفتم. یعنی کافی بود یکی اراده کنه دوکلمه راجع به زیبایی دین و مذهب و خدا و پیغمبر (حالا از هر دین و مذهبی که میخواد باشه) پیش من حرف بزنه تا جفت پا بیام تو دهنش. خلاصه یه مدتی هم اینجوری بودم تا اینکه آخرش تصمیم گرفتم به عقاید ملت احترام بذارم. (البته تا جایی که وارد حریم خصوصی من نشدن). الان هم همین حالت ادامه داره تا ببینم بعداً چی پیش میاد.
حالا همه اینها رو گفتم که برسم به اینجا. آقا لپ کلوم اینه که دیگه مث قبلنا زیاد دل و دماغم به سمت وبلاگ نویسی نمیره. راستش یه زمانی خیلی داغ بودم. خوراکم این بود که زود بیام وبلاگم رو آپ کنم و کامنت‏هام رو بخونم. یعنی خدا نمی‏کرد یکی واسم کامنت میذاشت، میرفتم تا ته هفت نسل پشتش رو درمیووردم ببینم کی بوده و انگیزه درونیش از کامنت گذاری چی بوده. ولی حالا نه. بقول "بردیا20‏" خدا بیامرز (و "پنگول20‏" جدید ) پر و بالم چیده شده. دیگه حسش رو ندارم. الان هم یه مدته یه ندای شیطانی داره تو گوشم نجوا میکنه که طی یه اقدام متحیرالعقول وبلاگ رو از صحنه روزگار حذف کنم. از اون ور یه حس دیگه داره زور میزنه که واسه روز مبادا توی آب نمک نیگهش دارم.
حالا اینجوری نگاه نکنین. آدمه دیگه. نیاز به تغییر و تنوع داره. راستش فعلاً برای انجام تغییر دیواری کوتاه تر از تخته شاسی پیدا نکرم! خلاصه اگه یه وقت اومدین دیدین تخته شاسی جوون مرگ شده زیاد تعجب نکنین. نرین بگین یارو بی‏معرفت بود گذاشت و رفت. کسی چه میدونه. شاید یه وقت دیگه، یه جور دیگه، با یه اسم دیگه و یه ادبیات دیگه از یه جای دیگه سردراوردم. شاید اینجوری بهتر باشه.