این شیشه نوشابه‏های نازنین

مشکل اینجاست که مغز ما هم مثل کامپیوتر عمل می‏کند. بهتر بگویم، کامپیوتر مثل مغز ما عمل می‏کند.یعنی اینکه مغز ما هم مثل یک کامپیوتر، برای درک یک ورودی جدید، از داشته‏های خودش کمک می گیرد، نه از آن ورودی جدید! همین نکتهء بظاهر کوچک، عامل خیلی از اختلاف نظرها، درک نکردن‏ها، و بعضاً دعواها و مشاجرات است.
مثلا" وقتی یک نفر می‏نشیند و راجع به کتک مفصلی که دیشب در خیابان خورده برایتان تعریف می‏کند، شما در ضمیر ناخودآگاهتان بدترین کتکی که خورده‏اید را تصور می‏کنید و حرف او را با آن معیار می‏سنجید. بنابراین درک شما از حرف‏های طرف مقابل، نمیتواند خیلی با تجربه‏های شخصی‏تان تفاوت داشته باشد.

به همین ترتیب اگر کسی پیدا شود و بگوید که شیشه نوشابه به ماتحتش فرو کرده‏اند، اگر قبلاً شیشه نوشابه به فلان جایتان نرفته باشد، عمراً نمی‏فهمید که او واقعاً چه حسی داشته. ولی از آنجایی که مغز آدمها مغرور است و سخت به ناتوانی‏اش اعتراف می‏کند، جر زنی می‏کند. می‏آید آن را با چیزی (تجربه‏ای) مشابه اندازه گیری می‏کند. در آن صورت «ممکن است» که ته ذهنتان این تجربه را "دردناک، اما با کمی لذت" تصور کنید.

البته این مثال نمونه بارزش بود، (یا بقول دوستان مثال ِ لـُری‏اش بود)، ولی در مورد سایر مسائل هم همینطور است. مضامینی مثل عشق، نفرت، امید و نا امیدی، حس انتقام جویی، تشنگی و گرسنگی، ترس، اطمینان، و هزار کوفت و ذهر مار دیگر هم جزو همین دسته هستند. شاید برای همین است که بعضی‏ها می‏گویند "در جهان همه چیز نسبی است".

حقیقتش این است که در جهان ِ واقعی هیچ چیز نسبی نیست. هیچ چیز، بجز درک ما از محیط پیرامون. باید بپذیریم که همه ما در جهانی زندگی می‏کنیم که درک کرده‏ایم. جهانی که با دنیای دیگران خیلی متفاوت است.

همه اینها را گفتم که اینبار وقتی در شرایطی حساس خواستید به کسی بگویید: "درکت می‏کنم"، اول کمی تامل کنید. شاید بهتر باشد بگویید "سعی می‏کنم درکت کنم" یا اینکه اصلاً چیزی نگویید! البته مگر آنکه آن شیشه نوشابه، قبلاً به خودتان هم داخل شده باشد.