مکان‏یابی به سبک ایرانی

فرض کنید عازم یک سفر تفریحی هستید و قصد عبور از یک صحرا یا مثلا" یک منطقه طبیعی بکر را دارید. باز فرض کنید که در این سفر برای پیدا کردن مسیر، از یک دستگاه موقعیت یاب جهانی یا GPS استفاده می‏کنید. حالا که زحمت کشیدید اینها را فرض کردید، یک زحمت بزرگتر بکشید و برفرض محال در نظر بگیرید که دستگاه بجای اینکه ساخت آمریکای جنایتکار باشد، بدست توانمند متخصصین میهنی ساخته شده باشد، و ایضاً چند عدد ماهواره هم برای پشتیبانی آن به فضا پرتاب کرده باشیم!

مدتیست احساس میکنید از مسیر اصلی منحرف شده‏اید. خورشید هم تا ساعتی دیگر غروب میکند. به یاد دستگاه جی‏.پی‏.اسی که در کوله‏تان دارید می‏افتید و برقی از امید در چشمتان می‏درخشد. دستگاه را روشن می‏کنید و روی گزینه «جستجو» کلیک میکنید. لختی منتظر می‏مانید تا پیامی بر صفحه مانیتور ظاهر می‏شود:
"مشترک گرامی! شبکه اشغال است. لطفاً دوباره تلاش کنید"
شما چند بار دیگر هم تلاش می‏کنید، ولی باز هم همان پیغام را مشاهده می‏کنید. هوا کم کم تاریک میشود. همزمان با آخرین سو‏سوهای نور خورشید، ناگهان دستگاه بصورت خودکار صدایی می‏دهد. خوشحال به سمت دستگاه می‏دوید. اما بزودی امیدتان نقش برآب میشود. چون دستگاه در حال پخش «اذان مغرب» است و شبکه هم همچنان مشغول.

به ناچار بساطتان را همانجا پهن کرده و میخوابید. صبح زود با صدای اذان صبح بیدار می‏شوید. فکر می‏کنید که حتماً در این ساعت شبکه باید خلوت باشد. بار دیگر روی عبارت «جستجو» کلیک میکنید. دستگاه چند دقیقه‏ای در حال جستجو می‏ماند. ناگهان با این پیام مواجه می‏شوید:
"مشترک گرامی، متاسفانه ماهواره مورد نظر در دسترس نمی‏باشد. لطفاً مجدداً جستجو نفرمایید"

جی‏.پی‏.اس را خاموش کرده و سعی میکنید از روی "حس ششم" به مسیر خود ادامه دهید. اکنون دیگر کاملاً گم شده‏اید و نا‏امیدانه در بیابان به پیش می‏روید. ذخیره آب و غذایتان هم رو به اتمام است و کشان کشان به مسیر خود ادامه میدهید.

...
سر ظهر است. خورشید در بالای سرتان بی‏رحمانه می‏تابد. جی‏.پی‏.اس در حال پخش مناجات ِ بعد از اذان ظهر است و شما آخرین تکهء نان خشک ِ ته کوله‏تان را از گلوی خشکتان به داخل فرو میبرید. سعی می‏کنید از این فضای معنوی استفاده کرده و با توکل بر خدا یک بار دیگر امتحان کنید. پنج قل‏ و‏ ولله و یک بار سوره حمد را میخوانید، چشمانتان را میبندید و با یک بسم الله، مجدداً روی دکمه جستجو کلیک میکنید. دستگاه ترق و توروقی میکند و لحظاتی بعد لیستی از شهرهای شناخته شده در آن نزدیکی‏ها را نشانتان میدهد:
"تهران: 485 کیلومتر، اصفهان 730 کیلومتر، اراک 540 کیلومتر، قزوین 30 کیلومتر"

چیزی که میبینید را باور نمی‏کنید. فریادی از شادی میکشید و چند رکعت نماز شکر بجا می‏آورید. درمیابید که در دشتِ قزوین هستید و سی کیلومتر بیشتر با شهر فاصله ندارید. با خود فکر میکنید که به محض رسیدن به شهر، به یک ساندویچی می‏روید و یک همبرگر دوبل و دو عدد ایستک خنک سفارش می‏دهید. بعد هم به یک هتل رفته، دوش آب سرد میگیرید و یک نصف روز را میخوابید.
لحظاتی می‏گذرد. شما همچنان بهت زده دستگاه را محکم در دست گرفته‏اید، اشک شوق می‏ریزید به همت و هوش متخصصان وطنی افتخار می‏کنید. از منوی پیدا شده، شهر «قزوین» را انتخاب کرده و منتظر جهت‏یابی ماهواره‏ای می‏مانید. چند دقیقه طول می‏کشد. ناگهان صفحه نمایشگر دستگاه پر از اطلاعات نوشتاری میشود و شما فریاد خوشحالی سر می‏دهید. شروع به خواندن اطلاعات می‏کنید:
"مشترک گرامی! با استناد به قانون جرایم کیفری، دسترسی به شهر فراخوانده شده امکان‏پذیر نمی‏باشد. لیست برخی از شهرها و اماکن مفید بشرح زیر است:
کربلای معلا 1283 کیلومتر، مشهد مقدس 920 کیلومتر، مهدیه تهران 500 کیلومتر، جمکران 580 کیلومتر،... امامزاده سید تقی 110 کیلومتر"

نگاهی به لیست انداخته و به خودتان لعن و نفرین میفرستید که چرا فراموش کرده‏اید روی دستگاه، نرم افزار فیلـ.ــتر شـ.کن نصب کنید! کمی مستاصل میمانید و در آخر کوتاه‏ترین مسیر را انتخاب کرده و روی جستجو کلیک میکنید. پیام زیر را مشاهده می‏کنید:
"در حال جستجوی بقعه متبرکه امامزاده سید تقی (ع)"
لحظاتی می‏گذرد. اینبار دستگاه باز ترق و توروقی می‏کند و پیامی ظاهر می‏شود:

"مشترک گرامی! بدلیل عدم پرداخت بدهی، دستگاه جی‏.پی‏.اس شما بمدت یک هفته یک طرفه، و سپس قطع می‏گردد. شرکت سهامی جی‏.پی‏.اس ایران"