دستشویی صحرائی

متنی که در ادامه مینویسم، خاطره‏ایست که مربوط می شود به اولین تجربه "دستشویی صحرایی" رفتن من. اتفاقی که یک جورهایی به یکی از جالب ترین و مهم ترین خاطرات دوران کودکی‏ام تبدیل شد.

نمیدانم شما تا بحال در طبیعت و فضای باز به "دستشویی" رفته‏اید یا نه. اگر رفته‏اید که هیچ، ولی اگر تا بحال همچین چیزی را تجربه نکرده‏اید، نصف عمرتان برفناست. قضای حاجت در طبیعت، یکجورهایی حس ناب طبیعی بودن را به آدم میدهد. زیــپ شلــوارت را که میدهی پایین، انگار همه درختها چشمشان به چیز تو خیره میشود که بروی و پای آنها بشاشی. یک حس مقبولیت خوبی دارد. این "کار بدی‏های" ما نه تنها هیچ حس بدی به اهالی طبیعت نمی‏دهد، که حتا برایشان غذا و شربت بسیار مطبوعی هم هست! خلاصه در طبیعت از این ادا اطفارهای آدمی خبری نیست. در آرامش کامل مینشینی میرینی و مشکلت را حل میکنی.
...
درست یادم نیست چه سالی بود. ولی یادم هست همان تابستانی بود که قرار بود از کلاس اول دبستان به کلاس دوم برم. یکی از این بچه‏ها توپولوی نازپروده بودم که تفریحم بازی با آتاری و میکرو بود و بجز در شرایط خیلی حاد و یا برای خریدهای روزمره از خانه بیرون نمیرفتم. البته این خریدها را هم نمیرفتم مگر با شرط خرید یک "بستنی دوقلو" یا "هوبی". در کوچه و محل هم هیچ دوستی نداشتم. از نظر من همه آن بچه‏ها "بی‏ادب" بودند و لیاقت دوستی با من را نداشتند. یک جورهایی یک مرغ خانگی بودم. میخوردم و میخوابیدم. البته کتاب هم زیاد میخواندم. امروز گاهی مادرم میگوید که وقتی هشت ساله بودم سرانه مطالعه روزاه‏ام ده برابر امروز بوده که دانشجو هستم!
باری
بعد از ظهر یکی از روزهای داغ تابستان بود. طبق معمول به مادرم غر میزدم که حوصله ام سر رفته. این جمله را معمولا در هر شرایطی میگفتم. فرقی نمیکرد کجا باشم. آن وقت ها بین هم سن های ما مد بود که حوصله مان سر رفته باشد. ما هم بدون اینکه بفهمیم "حوصله" اصلا چی هست هی میگفتیم که حوصله مان سر رفته، حوصله‏مان سر رفته.
مادر هم کلافه شد و دستمان را گرفت و برد خانه مادر بزرگ. این خانه مادربزرگ آنوقت‏ها در ذهن ما یک قلعه اسرار آمیز بود. با اینکه همه سوراخ و سمبه‏هایش را صدبار گشته بودیم، اما هنوز هم برایمان پر از شگفتی بود.
موقع برگشتن هم طبق معمول از سرو کول مادرمان بالا رفتیم و بغض و گریه راه انداختیم که اجازه‏مان را بدهد تا شب آنجا بمانیم.
خدا رحمت کند دایی بابک را. آن وقتها تقریبا" همسن و سال امروز من بود. همیشه او بود که وساطت میکرد و نگهمان میداشت. به مادرم گفت که این "بره سفید" را بگذار پیش ما یکمی ادبش کنیم. گفت که فردا قرار است با بقیه دایی‏ها بروند به "مسجد سلیمان" برای ماهیگیری. خلاصه با هر بدبختی‏ای بود اجازه من ِ بچه ننه را هم گرفت که همراهشان ببرد. شب قبل از سفر با نا امیدی سعی میکرد راضی‏ام کند که آنجا مرد باشم و بچه بازی درنیاورم. گفت که آنجا مغازه نیست، هرچه میخواهی بگو اینجا برایت بخریم. فقط سفر را کوفتمان نکن. من هم احمقانه میخندیدم و هرچه میگفت قبول می‏کردم.
آن سفر، برای من یک سفر رویایی بود. اولین بار بود که ماهیگیری میرفتم. آن هم به همراه سه تا دایی‏ها که آن وقت‏ها قهرمانان روئین تنی بودند در نظرم. اولین بار بود که سه شب از خانه دور بودم. اولین بار بود که در یک جمع بزرگسال پذیرفته می‏شدم. بهرحال سفر بیاد ماندنی‏ای بود که بعد از آن هیچوقت دیگر تکرار نشد.
سرتان را درد نیاورم. روز اول سفر بود. کنار رودخانه زیر یک پل چادر زده بودیم. دایی‏ها ماهیگیری میکردند و من با ماهی‏هایشان بازی میکردم. ناگهان احساس دلپیچه عجیبی احساس کردم. کمی خویشتن‏داری کردم تا صبرم تمام شد. همین شد که آرام در گوش دایی افشین گفتم: "دایی دستشویی کجاست؟!" این را که گفتم انگار منفجر شده باشد. زد زیر خنده. حالا نخند کی بخند. من هاج و واج نگاهش میکردم. خنده‏اش که تمام شد پرسید چی داری؟ "گفتم شماره یک و دو با هم" باز خندید و گفت دایی جان وسط بیابان که دستشویی پیدا نمی شود! و ادامه داد اینجا کلا" دستشویی است! آفتابه را بردار برو یه جای خلوت کارت را بکن.
با اکراه و از سر اجبار "آفتابه قرمز" را پر کردم و با دقت دنبال یک جای مناسب که از دید دایی‏ها پنهان باشد گشتم. عاقبت جایی نشستم و در کمال ترس و دلهره زیــپ را پاییـن کشیدم و روی دوپا نشستم و مشغول شدم. هنوز مشغول زور زدن بودم که صدایی توجهم را جلب کرد. بله. صدای یک مینی بوس بود که نزدیک میشد. به خودم که آمدم دیدم درست کمی آنطرف‏تر از پل نشسته‏ام و مینی‏بوس و مسافرین آن تا لحظاتی دیگر با من "فیس تو فیس" خواهند شد. اول فکر کردم که بلند شوم و فرار کنم زیر پل، ولی دیگر خیلی دیر شده بود. اگر می‏ایستادم منظره بدتری داشت. لابد مسافرین این مینی بوس تا آخر عمرشان از بیاد آوردن صحنه‏ای که من آفتابه بدست و کــون برهنه از جلویشان میدویدم به خنده می‏افتادند. زمان کم بود و مینی‏بوس و رسوایی برای من هر لحظه نزدیک‏تر میشدند. عاقبت یکی از عاقلانه‏ترین تصمیم‏های تمام عمرم را گرفتم:
چشمهایم را بستم تا صدای مینی بوس دور شد! همین.

فایده‏اش این است که لااقل امروز وقتی یاد آن خاطره می‏افتم، نیش‏های تا بناگوش بازشده مسافرین مینی‏بوس در ذهنم نیست که خجالتم بدهد. هرچند صدای قهقهه خنده‏شان هنوز هم درگوشم هست.

پانوشت:
عده‏ای از دوستان در وبلاگ پاشویه به نقد مطالب تخته شاسی پرداخته‏اند.خوشبختانه مباحثی مطرح شده که میتواند در رویکرد آینده من در وبلاگ نویسی بسیار موثر باشد.خواهشمندم شما هم در این بحث شرکت کنید.(لطفا" تخته شاسی را بی رحمانه نقد کنید) اینجا