نامه‏ای به خودم در "هزار و چهارصد و نه"

دیدن سایتی که عکس بیست سال آینده مخاطبینش را نشان می‏دهد (لینک)، مرا بفکر نوشتن این نامه انداخت. بعد از دیدن عکس، احساس کردم که با خودم در چهل و شش سالگی خیلی غریبه هستم. پس برای کم کردن این فاصله نامه‏ای به خودم نوشتم. نامه‏ای که بیست و هشتم اردیبهشت 1409 دوباره میخوانمش. "البته با فرض اینکه تا آن زمان هنوز زنده باشم."

سلام.
راستش برای نوشتن یا ننوشتن این نامه خیلی با خودم کلنجار رفتم. قبول کن کار سختی بود. نوشتن برای کسی که کاملا" تو را میشناسد و تو فقط تصور محوی از او در ذهنت داری، کار سختیست. یک جورهایی حس «جودی ابوت» را دارم وقتی برای «بابالنگ دراز» نامه مینوشت. من ولی، آنقدر ها هم از تو بی خبر نیستم. فقط زمانی –به اندازه بیست سال کذایی- از تو دور افتاده‏ام. یعنی از همین الان که چشمانم به مانیتور و این برنامه وورد 2007 خیره شده و انگشتانم روی کیبورد میلغزد، تا همین الان که تو پاکت را باز کرده‏ای و مشغول خواندن شده‏ای. همین قدر از تو دور افتاده‏ام. زمانی به اندازه بیست سال، که خوب میدانم الان داری توی دلت میگویی "به چشم بر هم زدنی گذشت." میخواهم امروز یک سطل آب یخ بریزم روی سرت. امروز، تصورات امروز خودم را از امروز ِ تو با تو درمیان خواهم گذاشت. خوب میدانم که چشمانت اشکبار خواهد شد. می دانم که تصوراتم با واقعیت امروز تو، فرق‏های زیادی دارند، شاید از زمین تا آسمان.

اول از همه از مادرم بگو. نمیدانم یادت هست یانه. در دنیا هیچ چیز بیشتر از او برایم مهم نیست. تو را به خدا نگو که لحظه‏ای فراموشش کردی. نگو که در خلال این سفر بیست ساله، جایی گمش کردی. که اگر گمش کرده باشی، همه چیزت را برباد داده‏ای. نگو که از گل نازک‏تر به او گفتی. نگو که دلش را شکستی. من دوست دارم امروز که اینها را میخوانی، مادرم هم همین نزدیک خودت باشد. دوست دارم با هم بخوانید این نامه را. بالاخره من هم حقی به گردن تو دارم.
بگذار ببینم! تو امروز لابد برای خودت تشکیل خانواده داده‏ای! مگرنه؟ من فکر میکنم که ده-پانزده سالی میشود که ازدواج کرده‏ای. نتیجه‏اش هم یک پسر و یک دختر. به گمانم فرزند ارشدت باید پسر باشد. لابد الان دوره راهنمایی است و موهایی سیخ سیخی ِ مشکی دارد، مثل بچگی‏های خودت. لابد تنبل است و بزور باید از پای تلویزیون و کامپیوتر بلندش کنی. ولی هیچ وقت فکر نکن همیشه تنبل میماند. شاید او هم روزی مثل خودت مجبور شود مسئولیتی بیش از آنچه تحملش دارد را قبول کند. پس لطفا" با او هم مهربان باش. میدانم یک دختر هم داری. دختر هرچه لوس‏تر، شیرین‏تر. او هم باید دبستانی باشد. نمیدانم اسمشان را چه گذاشتی، ولی هرچه هست، نامیست ایرانی. راستی! حتما" امروز برای تولدت تدارک دیده‏اند. زودتر نامه را بخوان و تمام کن که باید بروی کادوهایت را باز کنی. البته زیاد هیجان زده نباش. بگذار بهت بگویم کادوهایت چیست: یک پیراهن مردانه به رنگ سال، یک ادکلن، یک تیشرت ساده برای استفاده توی خانه و یک جفت جوراب. حقیقت تلخیست، ولی بعضی چیزها در طول زمان ثابت می‏مانند. مثل کادو‏هایی که پدرها از فرزندانشان می‏گیرند.
من فکر میکنم امروز که این نامه را میخوانی، وزنت طبیعتا" بالا رفته. باید حدود نود یا شاید صد کیلویی باشی. موهایت را کم پشت میبینم. دور شقیقه‏هایت هم لابد سفید شده. ولی خوب میدانم که تو هم موهایت را رنگ کرده‏ای. ببین این همه ملت را مسخره کردی و بهشان خندیدی، دیدی آخرش سر خودت هم آمد؟
حالا که نطقمان باز شده، از دوستانت بگو. بگو همان‏ها هستند که من میشناختم؟ خوب میدانم که امروز دوستانت افراد متاهلی هستند که بچه‏هایشان هم بازی ِ بچه‏هایت هستند و وقتی به خانه‏شان میروی در مورد نرخ زمین و اجاره خانه حرف میزنید. زن‏هایتان هم در آشپزخانه همینطور که هویج و خیار را برای تهیه سالاد پوست می‏گیرند غیبت میکنند. بالاخره اینها طبیعیست. ببین من از الان هم پیش‏بینی میکنم. همه همینطور هستیم. بعضی چیزها در طول زمان ثابت می‏ماند.
حرف از زمین و ملک و خانه شد. بگو ببینم توانستی در این مملکت خانه آبرومندی بخری؟ خب من فکر میکنم که با هر بدبختی‏ای هم که بوده خریده‏ای. من به تو افتخار می‏کنم! حدس میزنم امروز در آپارتمان صد و ده بیست متری‏ات نشسته‏ای و نامه را میخوانی. اگر خانه را به انتخاب خودت خریده باشی، حتما" یک جای آرام را انتخاب کرده‏ای. ولو پرت و دور افتاده. خوب میدانم که آخر هفته‏ها هم به باغچه کوچکت میروی و گلهایت را آب میدهی. فردا هم لابد طبق معمول شلوار جین و تی شرتت را میپوشی و میروی سرکار. بعید می دانم تا آخر عمر هیچوقت "رسمی پوش" شوی. بعضی چیزها هیچوقت در آدم عوض نمیشوند. ثابت می‏مانند.
احتمالا شرکتی هم براه انداخته‏ای که مشاوره تبلیغاتی ارائه میدهد. فضای آرامی دارد و تعدادی هم پرسنل داری. با شناختی که از تو دارم، حدس میزنم یک کسب و کار دیگر هم کنار این کارت داری. کاری مثل فروش کیف و کفش‏های اورجینال که همیشه دوست داشتی داشته باشی. خلاصه خوب میدانم که حسابی سر شلوغ هستی. برای همین زیاد مزاحمت نمیشوم.

حرف آخر اینکه، خوب می‏دانم بعضی از اینهایی که الان دوروبر من هستند، امروز که این نامه را میخوانی، سالهاست که به سفر ابدی رفته‏اند. خوب میدانم الان افرادی کنارم هستند که شاید سالهاست در حسرت فقط یک بار دیگر دیدنشان میسوزی. من سعی میکنم امروز، وجودشان را بهتر درک کنم. سعی میکنم بیشتر دوستشان بدارم. تمام تلاشم را میکنم که موقع خواندن این نامه به من انگ جهالت نزنی.  که نگویی فرصت سوزی کردم. که نگویی جوان و خام بودم و قدر شان را ندانستم. میخواهم بدانی که من از امروز به پست بودن این دنیا واقف بوده‏ام! فقط بدان که گاهی اوقات واقعا" گریزی نیست. باید همراه شد. باید مثل دنیا پست بود. من از این بابت بسیار متاسفم. میخواهم بدانی که امروز، چیزی که بیشتر از همه عذابم می‏دهد، همین جمله آخر است. همین "پستی ِ اجباری"
خب دیگر وقت خداحافظیست.خوب نیست که بیش از این دنیاهایمان قاطی شوند. تو هم که باید بروی شمع‏های چهل و شش سالگی‏ات را فوت کنی.

حالا برو ای چهل و شش سالگی!
ای بیم ساده‏ی آشنا
تا تو دوباره باز آیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد.


+ موزیک پیشنهادی:
(Meditating Over a Photo (Mahsa Vahdat and Mighty Sam Mcclain