لاله‏هایی که بوی «باقر» می دهند !

حتما" شما هم اینروزها، تبلیغات گسترده شهرداری را در رابطه با جشنواره لاله‏ها دیده‏اید. تقریبا خیابانی در تهران پیدا نمی‏کنید که چند تا از این بیلبوردها و بنرهای تبلیغات این جشنواره در آن به چشم نخورد. اگر یک حساب کتاب ساده هم که بکنید، متوجه میشوید با احتساب هزینه حداقلی 70-80 هزار تومانی برای چاپ و نصب هرکدام از این بنرها (تازه بدون در نظر گرفتن هزینه اجاره فضا) و ضرب این رقم در تعداد میادین و خیابانهای تهران، یک رقم نجومی فقط برای تبلیغات چاپی این جشنواره هزینه شده. حالا اگر این هزینه‏ها را اضافه بکنید به رقم سرسام آور هزینه‏های پخش تبلیغات رادیو و تلویزیونی، نتیجه‏اش میشود یک رقم خیلی بزرگ، عددی که برای ساختن یک باغ گل بزرگ و همیشگی وسط شهر تهران کفایت میکند! ولی اگر میخواهید بدانید چرا این باغ گل (!) که توسط «سازمــان زیباســـازی شـــــهر تهـــران» تبلیغ می‏شود، بجای تهران باید در توابع شهرستان «گچسر» ساخته (یا به عبارت بهتر اجاره) شود، ادامه ماجرا را بخوانید.

دیروز، ما هم همراه با خانواده، تحت تاثیر همین تبلیغات گستره شهرداری بار و بندیل رو بستیم و راه افتادیم تا این جشنواره بزرگ را از نزدیک ببینیم. باید اعتراف کنم که انصافا" این آقایون هرکاری که بلد نباشن، تبلیغات رو خوب بلدن. این موضوع رو از شلوغی بیش از حد جاده چالوس فهمیدیم.
از شلوغی جاده همین قدر بدونین که مسیری که بطور عادی نهایتا یک ساعت با تهران فاصله داشت رو شش-هفت ساعته طی کردیم. پیش خودمون میگفتیم اشکال نداره، حتمن ارزشش رو داره. به عشق دیدن لاله‏ها، این آهنگ رو (+) با صدای بلند گوش میدادیم و باهاش میخوندیم... میدونی دل بی قراره، لاله لاله لاله لاله !

...
حوالی ساعت 5 عصر بود که از ازدحام جمعیت کنار خیابون متوجه شدیم که انگار به محل مورد نظر نزدیک شدیم. طی یک عمل متحیر‏العقول در میان بهت و فحش جماعت حاضر، یک جای خالی کنار خیابون رو قاپ زدم و ماشین رو پارک کردم. از اینجا تا محل نمایشگاه، حدود بیست دقیقه‏ای پیاده روی بود. البته درب ورودی دقیقن کنار جاده بود، ولی خب توی اون شرایط واقعا" نمیشد به امید اینکه جلوتر هم جای پارک پیدا بشه رفت. بنابراین پیه 20 دیقه پیاده روی رو هم به تنمان مالیدیم. فکر دیدن منظره‏ای بدیع از یک دشت پر از لاله، مثل خوره به جانمان افتاده بود. همینطوری که در امتداد جاده چالوس قدم میزدم، فکر میکردم که "آخه توی این محیط کوهستانی مگه چقدر زمین مسطح هست که بخوان همچین جشنواره ای با این عظمت توش برپا کنن؟!" بهر حال تصمیم گرفته بودیم هرطور شده بریم و ببینیم.

و بالاخره رسیدیم! اون هم ساعت 5.30 عصر.

...
مکانی بود، شاید به اندازه یک زمین فوتبال، ولی نه در اضلاعی منظم. دور تا دور نمایشگاه، فروشندگان ِ محلی بادکنک و بستنی و غنچه‏های لاله میفروختند. ملت هرجایی که میشد یک چیزی را فرو کرد، ماشینشان را جا داده بودند. همه چیز در نهایت بی‏نظمی و آشفتگی و شلوغی. دوروبر نمایشگاه هم مادرانی بچشم میخوردند که بدلیل نبود سرویس بهداشتی، شومبول فرزندانشان را درآورده بودند و خلاصه مناظر بدیعی ایجاد شده بود.
خلاصه سرتان را درد نیاورم ، یک تکه زمین هفت-هشت ضلعی را در نظر بگیرید که بدون هیچ قاعده خاصی تقسیم بندی شده و هرگوشه‏اش یک نوع گل لاله کاشته‏اند. بعضی از این گلها هنوز سالم هستند، خیلی‏هایشان هم پلاسیده شده‏اند. ملت هم قطار شده‏اند و از بین این باغچه‏ها رد میشوند و از همه چیز عکس می‏گیرند. نگهبان‏ها مرتب در سوتشان میدمند و ملت را از توی گلها «کیش» میدهند. کنار همین باغچه‏ها، یک بساط کتاب فروشی هم راه انداخته‏اند که «فال حافظ» و «آموزش تاروت» میفروشد. کمی آنطرف تر، در فضایی که به عنوان پارکینگ استفاده میشود یک نفر یک دستگاه بستنی سازی گذاشته و در میان گرد و خاک ماشین‏ها، بستنی قیفی را دانه‏ای هزار تومان تحویل ملت می‏دهد.

بالاخره هرجوری که هست خودمان را از آن مهلکه نجات میدهیم و به خانه برمیگردیم. تلویزیون را روشن میکنیم. گزارش تصویری همان نمایشگاه پخش میشود، مناظر انقدر زیباست اگر خودم تا ساعاتی پیش آنجا نبودم عمرا" باور نمیکردم این تصاویر مربوط به همان خراب شده است. گزارشگر برنامه با بازدیدکنندگان مصاحبه می‏کند. خانومی که می‏گوید تازه از آمریکا برگشته، از کیفیت نمایشگاه تعریف و تمجید کرده و حس ذوق مرگ شدن به خودش گرفته. چند نفر بعدی هم همین نظر را دارند.
شب، توی رختخواب دراز کشیده‏ام و با خودم فکر میکنم که قبل از اینکه خودم بروم و ببینم، این تبلیغات چه تصوری از این نمایشگاه در ذهنم بسته بود ! یک دشت ِ پر از لاله، با زیباییهای فراوان. فکر میکنم که چه خوب شد که خودم رفتم، دیدم و یک تصور دروغی توی ذهنم باقی نماند. کمی که گذشت به آن هفتاد و خورده‏ای میلیون آدم فکر میکنم که هیچوقت این نمایشگاه را از نزدیک نمیبنند، ولی لابد از این همه تبلیغات و حرفهای  امثال آن خانوم ِ تازه از فرنگ برگشته، فکر میکنند که آقای شهردار چه گلی به سرشان زده. که لابد گوشه ذهنشان بدون آنکه خودشان بفهمند، افتخاری دیگر برای آقای شهردار در انتخابات آینده ثبت شده.
و باز فکر میکنم آقای شهردار (و معاونینش) لابد با بودجه‏ای معین دو راه داشته‏اند: اولین راه اینکه باغ گل زیبایی در تهران بسازند و ملت آرام آرام و در طول سالها از آن بازدید کنند، و یا یک باغچه را در ناکجا آباد به مدت یکی دو هفته اجاره کنند و یک کمپین تبلیغاتی گسترده راه بیاندازند و همه بودجه را صرف تبلیغات کرده، گوش فلک را از واقعیتی که وجود ندارد پر کنند. این دومی هم «رایحه خوش خدمت» دارد، هم بسیار «زود بازده» است.

هنوز هم آهنگ لاله در گوشم نجوا میکند.. "میدونی دل بیقراره.. لاله لاله لاله لاله!"